berasa sedih tanpa sebab. banyak alasan aku nak cipta. hujan. bosan. keseorangan. hormon. hahaha. alasan terakhir itu selalu kudengar. entah. mungkin. aku pun tak pasti. salah satu. mungkin semua bergabung. kebabom. mungkin juga bukan satupun. biarlah. yang penting rasa ini. sedih. masalah bertimpa-timpa. tapi aku malu nak jaja. masalah aku ni kalau nak banding dengan orang lain, alahai. apalah sangat. tapi kan Allah turunkan ujian sesuai dengan tahap ketahanan hamba Nya.
jadi mungkin ni tahap aku. cumanya. mungkin masalah ni paling berat setakat ini. aku ni manusia yang susah nak dipengaruh keadaan. selalu aku buat tak endah perkara yang tak penting dan kadang-kadang perkara tu aku buat-buat tak penting.
masalah. masalah. masalah. pening. sakit hati. kadang-kadang aku boleh gelak-gelak dengan kawan-kawan. kadang-kadang pecah empangan.
bukan nak mengadu-mengada. apa-apalah yang orang gandakan. tapi aku sangat perlu orang disekeliling sekarang. susah nk endah minda berputar bila sorang-sorang. sungguh. bahaya duduk sorang-sorang ni. kadang-kadang balkoni tingkat lapan nampak best nak bungee jump. suicidal tendency.
aku yang dulu.
....
tak tahu macam mana nak habiskan pos ni. jadi, cukuplah. kalau aku rasa nak menulis, adalah sambungan dia. kalau tak. tunggulah 2 3 minggu lagi.
No comments:
Post a Comment